"2026-cı il 1 iyunda Bakı Enerji Həftəsinin rəsmi açılış mərasimində Prezident İlham Əliyevin çıxışı Azərbaycanın enerji siyasətinin üç əsas xəttini birləşdirən proqram xarakterli nitq kimi oxuna bilər. Hidrokarbon resurslarının legitimləşdirilməsi, Azərbaycanın Avropa və Avrasiya üçün enerji təhlükəsizliyi mərkəzi kimi təqdim edilməsi, həmçinin bərpaolunan enerji gündəliyinin “əvəzləyici” deyil, “tamamlayıcı” model kimi qurulması".
Newscenter.az xəbər verir ki, bunları YAP üzvü Əlirza Abdullayev deyib. Onun sözlərinə görə, çıxışda iqtisadi göstəricilər, ixrac coğrafiyası, infrastruktur layihələri və diplomatik əlaqələr bir-birini tamamlayan vahid narrativə çevrilir:
"Bu baxımdan nitq təkcə tədbir çıxışı deyil, həm də Azərbaycanın enerji diplomatiyasının 2026-cı il üzrə siyasi manifesti kimi dəyərləndirilə bilər. Bakı Enerji Həftəsi 2026-cı ildə 31-ci Beynəlxalq Xəzər Neft və Qaz Sərgisi, 14-cü Xəzər Beynəlxalq Təmiz Enerji Sərgisi və 31-ci Bakı Enerji Forumunu birləşdirən regional yox, artıq qlobal miqyaslı enerji platforması kimi təqdim edildi. Rəsmi məlumatlara görə, tədbirdə 46 ölkədən 276 şirkət iştirak edib, forumda 600-dən çox nümayəndə və təxminən 60 spiker yer alıb. Tədbirin gündəliyi ənənəvi neft-qaz məsələlərindən əlavə, yaşıl enerji, dekarbonizasiya, rəqəmsallaşma, süni intellekt, logistika və infrastruktur mövzularını da əhatə edib".
O deyib ki, nitqin ən diqqətçəkən ideoloji xətti fosil yanacaqlara münasibətdə “praqmatizm” çağırışıdır:
"Prezident açıq şəkildə bildirdi ki, “Dünya faydalı qazıntı olmadan yaşaya bilməz” və ölkələr “neftin olub-olmaması ilə deyil, gəlirlərdən necə istifadə etdiklərinə görə” qiymətləndirilməlidir. Bu tezis iki istiqamətdə işləyir: birincisi, qlobal enerji debatında neft-qaz istehsalçılarının “demonizasiyasına” etiraz edilir; ikincisi, Azərbaycanın resurs dövlətindən məsuliyyətli investisiya və dövlət quruculuğu modelinə keçdiyi iddia olunur.
Bu mənada çıxış klassik “resurs lənəti” tezisinə qarşı alternativ siyasi arqument qurur. Prezidentin məntiqinə görə, məsələ resursun özündə deyil, onun necə idarə olunmasındadır: sosial infrastruktur, təhsil, səhiyyə, enerji və “yaşıl gündəlik” üçün istifadə edilən gəlirlər milli uğurun əsas ölçüsünə çevrilir. Beləliklə, nitqdə enerji yalnız ixrac və gəlir mənbəyi deyil, suverenlik, dövlət dayanıqlığı və geosiyasi təsir aləti kimi təqdim olunur".
Aygün
